A CIG-Metal mobilízase para exixir da Xunta e do goberno estatal solucións inmediatas para salvar o sector naval galego


A manifestación percorreu as rúas de Compostela, desde a Alameda até o edificio administrativo da Xunta de Galiza, en San Caetano. Delegados e delegadas da CIG do sector naval das comarcas de Ferrol e Vigo manifestáronse esta mañá polas rúas de Compostela para reclamarlle aos gobernos español e galego a súa inmediata intervención para que o sector poida superar a grave crise que padece. A central sindical demanda que Facenda e a Seguridade Social apracen o cobro das débedas contraídas pola industria auxiliar e que se articulen novos sistemas que faciliten o crédito.



A manifestación partía pasadas as 11:00 horas da Alameda compostelá para rematar en San Caetano, onde o secretario nacional de CIG-Metal, Xoán Xosé Bouzas, desmentía que “non é verdade que no sector naval haxa unha merma progresiva na carga de traballo, senón unha redución drástica nos encargos actuais, unha falla total de financiamento por parte das entidades de crédito e unhas administracións cun pasotismo total”.

Bouzas alertou que dada a actual situación, o sector corre perigo de desaparecer, xerando “máis desemprego e máis miseria industrial” e denunciou os intentos do conselleiro de Industria de desmobilizar co pretexto de que meter máis ruído no sector pode “trasladar os competidores internacionais máis problemática”. Con esta posición, o secretario nacional de CIG-Metal entende que o que se pretende é “deixalo morrer sen que se entere ninguén”.

A Xunta de Galiza intenta desentenderse

Xunto a isto, denunciou que a Xunta de Galiza non ten ningunha política para o sector, nin un modelo alternativo e que se limita a xustificarse alegando que non ten competencias. “A Xunta debe ser garante de que se fagan políticas que incentiven o sector naval para conseguir carga de traballo, garantir as melloras fiscais que sexan necesarias para que o fagan competitivo, como se ten dado noutros países europeos que si aplican medidas fiscais e os seus gobernos se converten en garantes do futuro logrando contratos para o sector”.

Abandono do goberno do PSOE

Do mesmo xeito, denunciou o papel que están xogando o socialista Miguel Sebastián, Ministro de Industria, “que recomendou falar pouco do tax lease, para que o expediente aberto polo comisario europeo da competencia, tamén do PSOE, Joaquín Almunia, e que afecta o sector naval se resolva o antes posíbel”.

Bouzas foi contundente a este respecto afirmando que “o goberno do Estado xa hai tempo que abandonou o sector naval galego, desde a prohibición da construción naval civil, no caso de Navantia Ferrol, até o desvío de carga de traballo a outros estaleiros doutras zonas do Estado”.

Fronte esta actuación, demandou que “estea á altura das circunstancias e exixa a Bruxelas as bonificacións fiscais que o sector necesita, o tax lease anterior ofrecía un desconto superior o 30%”.

En representación da CIG-Metal fixo un chamamento á patronal para que asuman as súas responsabilidades “xa que eles, coas súas actitudes, tamén puxeron en grave risco o sector, tanto na construción como na reparación naval”.

Alternativas da CIG

Xoán Xosé Bouzas presentou ademais toda unha serie de medidas alternativas, entre as que sinalou unha política comercial de acordo coa normativa estatal e comunitaria que ten que desenvolver o goberno español, cunha política máis agresiva á hora de negociar con outros países as novas contratacións militares ou civís e unha maior implicación política para os contratos con armadores ou navieiras para contratos de reparación.

A creación dos centros de reparación nas rías de Vigo e Ferrol, xunto coa construción dun dique flotante na ría de Ferrol e a exixencia do levantamento do veto a Navantia Ferrol.

Políticas de apoio ás empresas asentadas no sector para lograr mellorar a xestión e o desenvolvemento de proxectos tecnolóxicos; a creación do Fondo Patrimonial de Garantías a nivel galego e plans de asentamento para os traballadores do sector, alén de medidas que eviten os despedimentos, neste período, con apoio ás empresas que se vexan abocadas á presentación de EREs.

“Hai alternativas”, asegurou Bouzas, “só fai falla vontade política para pórlle prazos e levalas a cabo”, rematou, facendo un chamamento a toda a sociedade para que manifeste o seu apoio e defenda a un sector “estratéxico para Galiza, para que volva ter capacidade e carga de traballo”.

Extraido de CIG Metal
Accede a Galería de imaxes fai CLIC AQUÍ

A CIG manifestarase o 23 de outubro en defensa do emprego e dos servizos públicos

Paulo Carril e Suso Seixo na Asemblea de Delegados.
Delegados e delegadas da CIG do sector naval das comarcas de Ferrol e Vigo manifestáronse esta mañá polas rúas de Compostela para reclamarlle aos gobernos español e galego a súa inmediata intervención para que o sector poida superar a grave crise que padece. A central sindical demanda que Facenda e a Seguridade Social apracen o cobro das débedas contraídas pola industria auxiliar e que se articulen novos sistemas que faciliten o crédito.

A manifestación partía pasadas as 11:00 horas da Alameda compostelá para rematar en San Caetano, onde o secretario nacional de CIG-Metal, Xoán Xosé Bouzas, desmentía que “non é verdade que no sector naval haxa unha merma progresiva na carga de traballo, senón unha redución drástica nos encargos actuais, unha falla total de financiamento por parte das entidades de crédito e unhas administracións cun pasotismo total”.

Bouzas alertou que dada a actual situación, o sector corre perigo de desaparecer, xerando “máis desemprego e máis miseria industrial” e denunciou os intentos do conselleiro de Industria de desmobilizar co pretexto de que meter máis ruído no sector pode “trasladar os competidores internacionais máis problemática”. Con esta posición, o secretario nacional de CIG-Metal entende que o que se pretende é “deixalo morrer sen que se entere ninguén”.

A Xunta de Galiza intenta desentenderse

Xunto a isto, denunciou que a Xunta de Galiza non ten ningunha política para o sector, nin un modelo alternativo e que se limita a xustificarse alegando que non ten competencias. “A Xunta debe ser garante de que se fagan políticas que incentiven o sector naval para conseguir carga de traballo, garantir as melloras fiscais que sexan necesarias para que o fagan competitivo, como se ten dado noutros países europeos que si aplican medidas fiscais e os seus gobernos se converten en garantes do futuro logrando contratos para o sector”.

Abandono do goberno do PSOE

Do mesmo xeito, denunciou o papel que están xogando o socialista Miguel Sebastián, Ministro de Industria, “que recomendou falar pouco do tax lease, para que o expediente aberto polo comisario europeo da competencia, tamén do PSOE, Joaquín Almunia, e que afecta o sector naval se resolva o antes posíbel”.

Bouzas foi contundente a este respecto afirmando que “o goberno do Estado xa hai tempo que abandonou o sector naval galego, desde a prohibición da construción naval civil, no caso de Navantia Ferrol, até o desvío de carga de traballo a outros estaleiros doutras zonas do Estado”.

Fronte esta actuación, demandou que “estea á altura das circunstancias e exixa a Bruxelas as bonificacións fiscais que o sector necesita, o tax lease anterior ofrecía un desconto superior o 30%”.

En representación da CIG-Metal fixo un chamamento á patronal para que asuman as súas responsabilidades “xa que eles, coas súas actitudes, tamén puxeron en grave risco o sector, tanto na construción como na reparación naval”.

A central reitera que é o modelo capitalista o que está en crise e reclama a aplicación de políticas alternativas que permitan encetar un novo modelo económico e social
A CIG presentou esta mañá en rolda de prensa a campaña “Si, existen alternativas! En defensa do emprego e dos servizos públicos” que rematará neste primeira fase cunha manifestación nacional o vindeiro 23 de outubro en Compostela. Con esta campaña á central sindical pretende enfrontar a falsa idea de que a única saída á crise pasa polos recortes sociais e laborais, pondo en valor que hai outras políticas posíbeis, mais que requiren rachar co modelo capitalista neoliberal.

Con esta nova campaña, explicou o Secretario Xeral da CIG, Suso Seixo, e a Secretaria Nacional de Muller, Margarida Corral, a central nacionalista dá continuidade ás mobilizacións realizadas no verán en defensa do emprego e contra os recortes nos servizos públicos; recortes que teñen incidencia importante na calidade dos servizos, mais tamén no emprego, pois a través destes retallos estase a destruír unha cantidade importante de postos de traballo.

Aínda que a campaña nace coa idea de ter continuidade no tempo, a primeira etapa rematará o vindeiro domingo 23 de outubro cunha manifestación nacional en Compostela aberta á participación de toda a cidadanía. A marcha, que sairá da Alameda ás 12:30 horas, estará precedida de asembleas de delegados e delegadas da CIG en todas as comarcas, celebrándose a primeira delas este mesmo mércores na Coruña. “Dende a CIG queremos desmontar as falsidades utilizadas para aplicar as políticas de recortes e propor á cidadanía que existen alternativas, pero hainas que enmarcar dentro dun modelo económico e social distinto ao capitalista neoliberal”, resumía Suso Seixo ao inicio da rolda.

Alternativas aos recortes

Dende o inicio da crise económica, a CIG veu alertando que as medidas sociais e laborais adoptadas non ían axudar á saír da situación de recesión e facilitar a creación de emprego, senón que o seu efecto sería contrario, posto que non inciden nas verdadeiras causas da crise. Unha crise financeira na súa orixe e vinculada a unha economía especulativa argallada á marxe da economía real e na que apenas ten peso o sector produtivo.

Neste senso, Seixo criticou que dende o estoupido da crise os estados teñan inxectando enormes recursos públicos á banca, primeiro con achegas directas para a súa recapitalización, e agora permitindo a especulación coa débeda pública, que ten deixado ao borde da quebra a moitos estados. “Os problemas coa débeda pública remataríanse cunha medida tan sinxela como que o Banco Central Europeo comprase á débeda aos estados”, sinalou Seixo, quen criticou que os gobernos europeos e o BCE eviten enfrontar unha decisión deste calado.

O Secretario Xeral da CIG puntualizou que os problemas económicos que poida ter a banca son coa débeda privada e non coa pública. No caso do estado español, a débeda pública representa o 65% do PIB mentres que a privada representa o 217% do PIB. “Se os recursos que se destinan á recapitalizar á banca privada se destinasen á crear unha Banca Pública hoxe as medianas e pequenas empresas, así como as familias, terían a posibilidade de acceder ao crédito e estaríamos nunha situación económica e en materia de emprego totalmente distinta”, aseverou.

Encetando con esta problemática, Seixo cuestionou as medidas aplicadas polos gobernos para reducir o déficit público, medidas todas elas baseadas en recortes do gasto público e a conseguinte perda de calidade dos servizos e do emprego. Pola contra, a CIG propón atallar esta cuestión pola vía contraria: equilibrar os orzamentos incrementando os ingresos.

“Isto supón falar dun cambio na política fiscal, incrementar os impostos á banca, ás rendas máis altas e ás grandes fortunas, recuperar o imposto de patrimonio e sucesións, rematar coa fraude fiscal e cos paraísos fiscais, etc.. Segundo os datos dos inspectores de Facenda, a fraude fiscal no Estado español sitúase nos 66.000 millóns de euros, fraude que nun 71% está cometida pola banca e as grandes empresas”, puntualizou.

A importancia do voto

“Existen políticas alternativas, o que realmente está en crise é este modelo capitalista neoliberal, mais esta cuestión non se quere abordar”, matizou. Ante isto, o Secretario Xeral da CIG adiantou que as eleccións que se celebrarán o 20 de novembro non solucionarán a crise e mesmo advertiu que no caso dunha maioría absoluta do PP, a situación agravarase de xeito considerábel, xa que seus son os principios deste modelo.

Fronte a isto, Seixo animou a cidadanía a participar activamente co seu voto o día das eleccións, co obxecto de conseguir que mude a correlación de forzas no Congreso a favor daquelas organizacións políticas que durante este tempo estiveron opóndose á batería de medidas antisociais e aos recortes e que defenden un modelo económico e social alternativo.
Extraido de Avantar

Intervención no Parlamento de Carlos Aymerich con preguntas sobre EMESA dirixidas a Odilo Martiñá Director Xefe de Relacións Laborais da Xunta




Despois de ver as declaracions de Odilo Martiñá no Parlamento galego e interesante que mires o que dixo a Conselleira de Traballo e Benestar dias despois alí mesmo. Fai CLIC AQUÍ para ver as mentiras de Betriz Mato sobre o caso EMESA.

Descarga a intervención de Carlos Ahymerich 
facendo CLIC AQUÍ

Emesa resucita el fantasma de Sidegasa

La coruñesa Elaborados Metálicos nació en 1958 y superó varias crisis a lo largo de su historia, pero ahora la plantilla teme por el futuro de la compañía, en manos de Isolux Corsán, tras encadenar varios ERE

El centro comercial Dolce Vita ocupa el solar que albergó durante 40 años la fábrica de Elaborados Metálicos (Emesa), una de las primeras de A Grela. En los años 70 y 80, la firma lideró la creación de una siderúrgica integral gallega, Sidegasa, un proyecto que no funcionó y que en menos de diez años dejó en la calle a más de 500 trabajadores. Con la llegada de Isolux Corsán en 1999, Emesa se trasladó a Coirós, donde vivió épocas de bonanza y también duros reveses. En los últimos años la plantilla se ha reducido en más de 200 trabajadores y encadena tres ERE temporales y uno de extinción, situación que evoca a los fantasmas del pasado

ANA BELICIA GIORGINI | A CORUÑA La industria ha ido perdiendo peso poco a poco en A Coruña . Sólo el 13% de las empresas de la comarca pertenecen a este sector. El cinturón industrial de A Grela se ha estrechado década a década, y antes de la actual crisis, hasta convertirse cada vez más en un área comercial. Prueba de ello es Dolce Vita, asentado en el antiguo solar de Elaborados Metálicos S A (Emesa), una de las primeras empresas que se instaló en el polígono coruñés -se fundó en el año 1958- y que llegó a emplear a más de 1.000 trabajadores. La fábrica tenía diversas secciones de tratamiento siderúrgico y, gracias a su maquinaria puntera y a su amplia y cualificada plantilla, pronto se convirtió en una compañía líder tanto dentro como fuera de Galicia. En la actualidad -después de trasladarse a Coirós de la mano de Isolux Corsán-, de la Belle Époque de Emesa quedan las importantes e imponentes estructuras y edificaciones que construyó a lo largo de todo el mundo y un grupo de trabajadores cada vez más reducido que lucha por recuperar el prestigio de una compañía emblemática.

En los últimos tres años, la empresa ha reducido su plantilla de casi 400 empleados a 163 y desde 2009 encadena tres Expedientes de Regulación de Empleo (ERE) temporales y uno de extinción. La Xunta acaba de autorizar a la empresa a negociar una cuarta regulación laboral tan sólo unos días después de que el grupo industrial haya comunicado el despido a otros 14 empleados en medio de las protestas de los trabajadores, que llevan tres años advirtiendo de la pérdida de puestos de trabajo que ya ven como paso previo a la venta o desmantelamiento de la planta. Los problemas que atraviesa Emesa han resucitado viejos fantasmas en A Coruña, entre ellos el de Sidegasa. La siderúrgica integral de Galicia creada en 1979 en Teixeiro y en la que Emesa tuvo un peso importante. El proyecto fracasó y, con menos de 10 años de vida, la fábrica cerró y dejó en la calle a más de 500 trabajadores. Desde agosto de 1987 hasta el 16 de abril de 1988 -el cierre oficial- los trabajadores protagonizaron sonoras protestas para evitar el desmantelamiento de las instalaciones, pero todo fue inútil.

Fernando Corral Naveira, Cholo, entró a trabajar a los 14 años en Emesa, en A Grela. Hoy, a sus 55 años, recuerda con indignación varias de las decisiones que han tomado empresarios y políticos a lo largo de estas décadas y que han minado el sector del acero en la comunidad. Pero también tira de orgullo y optimismo para aclarar que ya ha vivido varias crisis a lo largo de su vida y espera salir también de ésta.

"Todo lo que funciona en Galicia lo compran o se lo llevan. El Banco Pastor (en 1966 se hizo cargo de Emesa por su falta de liquidez) tuvo que deshacerse poco a poco de su cartera industrial y eso afectó a Emesa y a Sidegasa, que ya nació muerta. Se creó con muy poco capital y su venta a la catalana Celsa, con el beneplácito de la Xunta, no arregló nada. Con su cierre y los problemas que encadenó Emesa, la industria en A Coruña se vino abajo", explica el empleado de la oficina técnica y representante de UGT en el comité de empresa.

La compañía coruñesa superó con éxito la crisis energética de finales de los años 70, década en la que construyó el puente de Rande, y también el proceso de reconversión de la industria pesada en los 80, por el que se vio afectada Sidegasa. "En el 82 hubo una fuerte crisis y se produjeron muchos recortes. Lo pasamos muy mal, pero salimos adelante. A diferencia de lo que ocurre ahora, en aquel entonces el Banco Pastor movió ficha y nos concedieron el edificio de la Torre Picasso, de Madrid, que nos dio trabajo para dos años", rememora Cholo.

La última etapa de Emesa está marcada por la entrada del grupo Isolux Corsán, que compró la compañía en 1999, aunque operó de forma independiente hasta 2005. La multinacional obtuvo una subvención y trasladó a Coirós el departamento de construcciones metálicas, la única sección que se mantenía después de que en 1984 se formase Emesa Trefilería, en Sabón. Tras un periodo de bonanza, marcado en gran medida por la diversificación de actividad hacia el sector eólico -Emesa instaló el primer aerogenerador de Galicia, en un parque coruñés-, comenzó el calvario de la plantilla.

"El día 22 terminó el tercer ERE, y el cuarto, si se aprueba, comenzará en quince días y afectará a otros 93 empleados. No estamos dispuestos a aceptarlo porque la empresa no nos garantiza que no va a haber más despidos, como los 14 del otro día. Hasta ahora la Xunta se lo ha permitido aunque no presenten toda la documentación, por eso no sabemos cómo acabará esto", asegura el presidente del comité de empresa, Andrés Rodríguez (CIG). La dirección de Emesa ha declinado varias veces responder a las preguntas de este diario sobre este asunto.

"No nos creemos que el grupo Isolux, con su carga de trabajo en todo el mundo, no tenga nada para nosotros, pero no sabemos cuál es su estrategia. No creo que quieran cerrar la empresa, porque ya lo hubieran hecho hace tiempo, igual pretenden venderla o reducir la plantilla y esperar a que repunte el boom eólico", añade Rodríguez.

La terminal T-4 de Barajas, el Hotel Arts de Barcelona y emblemáticas obras del arquitecto Santiago Calatrava, como la estación de Lieja (Bélgica), la de Lisboa o la Ciudad de las Artes y las Ciencias de Valencia son algunas de las construcciones que ensalzaron a Emesa y la convirtieron en un referente mundial. Sin embargo, según denuncian los trabajadores, las subcontrataciones del grupo, movidas por una política de abaratamiento de costes, provocaron que el nombre de Emesa se viera empañado hace unos años por malas estructuras que no se habían fabricado en Coirós.

Tras acumular clientes a lo largo y ancho del mundo por su buen hacer en calderería, Isolux decidió apostar por la construcción de aerogeneradores -"un caramelo muy rico y con un sistema más sencillo", según Rodríguez- y aparcar la producción de estructuras metálicas. Ahora, con el sector eólico en stand by, dependen de Fomento, que tiene paralizados dos puentes que deberían proyectarse y construirse en Coirós. "Es difícil recuperar clientes después de salir del mercado. Necesitamos que se queden trabajadores cualificados, tranquilidad y continuidad en la dirección porque, aunque el futuro esté negro, volveremos a salir adelante", pronostica Cholo.